சொர்க்கத்தின் திறவுகோல்கள்: ஒரு நீண்ட பயணத்தின் இனிய இலக்கு

என் அன்பிற்கும் மதிப்பிற்குரிய சகோதர சகோதரிகளே, உங்கள் அனைவர் மீதும் அந்த ஏக இறைவனின் சாந்தியும் சமாதானமும் என்றென்றும் நிலவட்டுமாக. நாம் அனைவரும் இந்தப் பூமியில் ஒரு பயணிகளாகவே இருக்கிறோம். இந்தப் பயணம் எங்கே முடிகிறது? எங்கே நமது நிரந்தரமான வீடு இருக்கிறது? என்ற கேள்விகள் அவ்வப்போது நமது மனதின் ஆழத்தில் எழாமல் இருப்பதில்லை. ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, களைப்போடு வீடு திரும்பும் ஒருவனுக்கு தன் வீட்டின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழையும்போது கிடைக்கும் அந்த நிம்மதி இருக்கிறதே, அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. ஆனால், நாம் அனைவரும் அடையத் துடிக்கும் அந்த மகா உன்னதமான ‘சொர்க்கம்’ (ஜன்னத்) எனும் இல்லத்தின் கதவுகள் எப்படித் திறக்கப்படும்? அதன் திறவுகோல்கள் எவை? வாருங்கள், ஒரு ஆத்மார்த்தமான தேடலில் நாம் இணைந்து பயணிப்போம்.

திறவுகோலும் அதன் பற்களும்: ஒரு மெல்லிய புரிதல்

சொர்க்கத்தின் திறவுகோல் எது என்று கேட்டால், “லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்” (வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை) என்ற அந்த ஒற்றை வாக்கியம்தான் என்று நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆனால், ஒரு திறவுகோலை மட்டும் கையில் வைத்துக்கொண்டு பூட்டைத் திறந்துவிட முடியுமா? அந்தத் திறவுகோலில் சரியான ‘பற்கள்’ இருக்க வேண்டும் அல்லவா? புகழ்பெற்ற அறிஞர் வஹப் இப்னு முனப்பிஹ் (ரஹ்) அவர்களிடம் ஒருவர் கேட்டார்: “சொர்க்கத்தின் திறவுகோல் ‘லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்’ என்பது உண்மைதானே?”. அதற்கு அவர் சொன்ன பதில் மிக ஆழமானது: “நிச்சயமாக! ஆனால், பற்கள் இல்லாத திறவுகோல் என்று எதுவுமே இல்லை. சரியான பற்கள் கொண்ட திறவுகோலோடு நீ வந்தால், கதவு திறக்கப்படும். இல்லையெனில், அது திறக்கப்படாது.”

நமது ஈமான் (நம்பிக்கை) எனும் அந்தத் திறவுகோலில் நாம் செதுக்க வேண்டிய ‘பற்கள்’ தான் நாம் செய்யும் நற்செயல்கள். நாம் இங்கே ஏதோ ஒரு தத்துவத்தைப் பேசவில்லை; நமது வாழ்வின் அர்த்தத்தைப் பேசுகிறோம். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு சின்னஞ்சிறிய நற்காரியமும் அந்தத் திறவுகோலை முழுமையாக்குகிறது. வாருங்கள், அந்தத் திறவுகோலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் நாம் செதுக்கத் தொடங்குவோம்.

இறைவனுடனான அந்தரங்க உரையாடல்: தொழுகை

நமது வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் நாம் பலரோடு பேசுகிறோம், பழகுகிறோம். ஆனால், நம்மைப் படைத்த இறைவனுடன் நாம் கொள்ளும் நெருக்கம் தான் சொர்க்கத்தின் முதல் வாசலைத் திறக்கும். “நிச்சயமாகத் தொழுகை விசுவாசிகள் மீது குறிப்பிட்ட நேரங்களில் கடமையாக்கப்பட்டுள்ளது” (அல்குர்ஆன் 4:103). நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: “சொர்க்கத்தின் திறவுகோல் தொழுகையாகும்” (அஹ்மது).

தொழுகையை ஒரு சுமையாகவோ அல்லது வெறும் சடங்காகவோ பார்க்காதீர்கள். அது நாம் இறைவனிடம் மேற்கொள்ளும் ஒரு ரகசிய உரையாடல். அதிகாலையில் உலகம் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, பனிக் காற்றில் எழுந்து நாம் செய்யும் அந்த ‘சுபுஹ்’ தொழுகை இருக்கிறதே, அது நம் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஒரு அருமருந்து. ஒரு வேலையில் நாம் எவ்வளவுதான் பிஸியாக இருந்தாலும், அந்த அழைப்பு (பாங்கு) வரும்போது எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு இறைவனின் முன் நிற்பது, “இறைவா, நீயே எனக்குப் பெரியவன்” என்று நாம் செயலில் காட்டும் சாட்சியாகும். இந்த ஒழுக்கம் தான் நம்மைச் சொர்க்கத்தின் பக்கம் கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லும்.

சுன்னத்தான தொழுகைகளின் மகத்துவம்

கடமையான தொழுகைகளோடு சேர்த்து, நாம் தொழும் சுன்னத்தான தொழுகைகள் சொர்க்கத்தில் நமக்காக ஒரு மாளிகையையே கட்டுகின்றன. ஒரு நாளைக்கு பன்னிரண்டு ரக்அத்கள் சுன்னத்தான தொழுகைகளைத் தொடர்ந்து தொழுது வருபவருக்கு, சொர்க்கத்தில் ஒரு வீடு கட்டப்படுகிறது என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் நன்மாராயம் கூறியுள்ளார்கள். யோசித்துப் பாருங்கள், இந்த உலகில் ஒரு சிறிய வீட்டைக் கட்ட நாம் எவ்வளவு பாடுபடுகிறோம்? ஆனால், இறைவனின் அருளால் ஒரு சில நிமிடத் தொழுகையின் மூலம் சொர்க்கத்தில் நமக்காக ஒரு நிரந்தர மாளிகை காத்திருக்கிறது. இது எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம்!

உன்னதமான பண்பும் நற்குணமும்: இதயங்களைத் திறக்கும் சாவி

பல நேரங்களில் நாம் வணக்க வழிபாடுகளில் காட்டும் ஆர்வத்தை, மனிதர்களிடம் காட்டும் குணங்களில் காட்டுவதில்லை. ஆனால், மறுமை நாளில் ஒரு இறைநம்பிக்கையாளரின் தராசில் மிகவும் கனமாக இருக்கக்கூடியது ‘நற்குணம்’ தான். “மக்களில் சொர்க்கத்திற்கு அதிகமாகச் செல்பவர்கள் இறை அச்சம் உடையவர்களும், நற்குணம் கொண்டவர்களுமே” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள் (திர்மிதி).

நற்குணம் என்பது ஏதோ பெரிய காரியம் அல்ல. உங்களை நோக்கி வரும் ஒரு சகோதரனைப் பார்த்து புன்னகைப்பது, கோபம் வரும்போது அதைக் கட்டுப்படுத்துவது, பிறரைப் பற்றிப் புறம் பேசாமல் இருப்பது, வாடிக்கையாளரிடம் நேர்மையாக நடப்பது – இவை அனைத்துமே நற்குணத்தின் வெளிப்பாடுகள் தான். நாம் பிறருக்குச் செய்யும் ஒவ்வொரு நன்மையும், அவர்களுக்கு நாம் காட்டும் ஒவ்வொரு கனிவான பார்வையும் சொர்க்கத்தின் கதவுகளை நமக்காகத் தட்டுகின்றன. அன்பானவர்களே, நம்முடைய நாவினால் ஒருவரின் மனம் புண்படுகிறது என்றால், நாம் நமது சொர்க்கத்தின் திறவுகோலைச் சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று அர்த்தம். எனவே, பேச்சிலும் செயலிலும் மென்மையைக் கையாள்வோம்.

பெற்றோரின் திருப்பாதங்கள்: சொர்க்கத்தின் நடுத்தர வாசல்

நமது வீட்டில் இருக்கும் ‘சொர்க்கத்தின் திறவுகோல்களை’ நாம் பல நேரங்களில் கவனிப்பதில்லை. ஆம், நமது பெற்றோர்கள் தான் அவர்கள். “தந்தை சொர்க்கத்தின் நடுத்தர வாசலாவார்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். அதேபோல், “தாயின் பாதத்தின் கீழ் சொர்க்கம் இருக்கிறது” என்ற பொன்மொழியும் நமக்குத் தெரியும்.

இன்று பல வீடுகளில் பெற்றோர்கள் முதியோர் இல்லங்களிலும், தனிமையிலும் வாடுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு முஃமினுக்குத் தன் பெற்றோரைப் பராமரிப்பதைக் காட்டிலும் சிறந்த நற்காரியம் வேறு இருக்க முடியாது. அவர்கள் வயதான காலத்தில் எரிச்சலூட்டும் வகையில் பேசினாலும், “சீ” என்று கூடச் சொல்லக்கூடாது என்று குர்ஆன் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது. அவர்களின் முகத்தைப் பார்த்து ஒருமுறை அன்பாகப் புன்னகைப்பது கூட ஒரு தர்மமாகும். உங்கள் தந்தை உங்களைப் பார்த்து மனநிறைவோடு புன்னகைத்தால், அங்கே சொர்க்கத்தின் கதவுகள் திறக்கத் தயாராகிவிட்டன என்று அர்த்தம். அவர்களின் துஆ (பிரார்த்தனை) மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு இறைவனிடம் நேரடியாகச் செல்லும் வல்லமை கொண்டது.

அறிவைத் தேடும் பயணம்: சொர்க்கத்தை எளிதாக்கும் வழி

இஸ்லாம் அறிவை மிகவும் போற்றுகிறது. “யார் அறிவைத் தேடி ஒரு பாதையில் நடக்கிறாரோ, அவருக்குச் சொர்க்கத்தின் பாதையை அல்லாஹ் எளிதாக்குகிறான்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள் (முஸ்லிம்). இங்கே அறிவு என்பது மார்க்க அறிவு மட்டுமல்ல, பயனுள்ள எந்த அறிவையும் குறிக்கும்.

நாம் குர்ஆனை ஓதக் கற்றுக்கொள்வது, அதன் பொருளைப் புரிந்து கொள்வது, ஹதீஸ்களைப் படிப்பது என ஒவ்வொன்றும் நம்மை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக்கும். ஒரு நாளைக்கு ஒரு குர்ஆன் வசனத்தையாவது அதன் பொருளுடன் படிக்க நாம் ஏன் முயற்சி செய்யக்கூடாது? அந்த ஒரு வசனம் நமது சிந்தனையை மாற்றலாம், நமது வாழ்வின் போக்கை மாற்றலாம். அறியாமை எனும் இருளில் இருந்து வெளிவந்து, அறிவொளியைத் தேடி நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் சொர்க்கத்தை நோக்கிய அடியாகும்.

தர்மமும் பிறருக்கு உதவுதலும்: நிழல் தரும் நற்செயல்

மறுமையின் அந்த மிகக் கடுமையான வெயிலில், நாம் செய்த தர்மங்கள் தான் நமக்கு நிழல் தரும். சொர்க்கத்தில் ‘பாபுஸ் ஸதகா’ (தர்மம் செய்தவர்கள் நுழையும் வாசல்) என்று ஒரு தனி வாசலே இருக்கிறது. தர்மம் என்பது கோடிக்கணக்கில் பணம் கொடுப்பது மட்டுமல்ல. ஒரு ஏழையின் பசியைத் தீர்ப்பது, ஒரு மாணவனின் கல்விக்கு உதவுவது, தாகித்தவருக்குத் தண்ணீர் கொடுப்பது என எல்லாமே தர்மம்தான்.

“பேரீச்சம் பழத்தின் ஒரு துண்டைக் கொடுத்தாவது நரகத்திலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்ற நபிமொழி நமக்குத் தரும் செய்தி என்னவென்றால், நாம் கொடுக்கும் பொருளின் அளவு முக்கியமல்ல, அதை எவ்வளவு தூய எண்ணத்துடன் (இக்லாஸ்) கொடுக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். நாம் பிறருக்குக் கொடுக்கும்போது, உண்மையில் நமது மறுமை வங்கிக் கணக்கில்தான் அதைச் சேமிக்கிறோம். நாம் இழந்தது எதுவும் இல்லை, மாறாகச் சொர்க்கத்தில் நமக்கான இடத்தை உறுதி செய்கிறோம்.

இறைவனை நினைவுகூர்தல் (திக்ரு): நாவிற்கு இனிமையானது

நமது நாவுகள் எப்போதும் இறைவனின் நினைவால் ஈரமாக இருக்க வேண்டும். “சுப்ஹானல்லாஹ்”, “அல்ஹம்துலில்லாஹ்”, “அல்லாஹு அக்பர்” போன்ற எளிய வார்த்தைகள் சொல்வதற்கு மிக எளிதானவை, ஆனால் மறுமையில் தராசில் மிகக் கனமானவை.

ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “சொர்க்கத்தின் செடிகள் எவை என்று உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா? அவை சுப்ஹானல்லாஹி வல்ஹம்துலில்லாஹி வலா இலாஹ இல்லல்லாஹு வல்லாஹு அக்பர் என்பதாகும்.” நாம் ஓய்வாக இருக்கும்போது, பேருந்தில் செல்லும்போது, சமைக்கும்போது என எல்லா நேரங்களிலும் இறைவனைத் துதித்துக் கொண்டே இருக்கலாம். இது நம் மனதிற்கு அமைதியைத் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், சொர்க்கத்தில் நமக்காகத் தோட்டங்களை உருவாக்கித் தருகிறது. யோசித்துப் பாருங்கள், ஒரு சில வினாடிகளில் நாம் சொல்லும் இந்தத் திக்ரு, சொர்க்கத்தில் ஒரு மரத்தை நமக்காக நடுகிறது என்றால், நாம் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்!

மனத்தூய்மையும் மன்னிக்கும் பண்பும்

சொர்க்கம் என்பது தூய்மையானவர்களின் இருப்பிடம். அங்கே பொறாமைக்கோ, வஞ்சகத்திற்கோ இடமில்லை. “அவர்களுடைய நெஞ்சங்களில் இருந்த குரோதங்களை நாம் நீக்கிவிடுவோம்” (அல்குர்ஆன் 15:47) என்று இறைவன் கூறுகிறான். ஆனால், அந்தப் பண்பை நாம் இங்கேயே வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

யாராவது நமக்குத் தீங்கு செய்தால், அவர்களை மன்னிப்பது என்பது சாதாரண விஷயம் அல்ல. ஆனால், “இறைவா, உனக்காக நான் இவரை மன்னிக்கிறேன்” என்று நாம் சொல்லும்போது, இறைவன் நமக்குச் சொர்க்கத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தைத் தருகிறான். பிறர் மீதான வெறுப்பைச் சுமந்து கொண்டு நடப்பது, ஒரு பாரமான கல்லை முதுகில் சுமப்பதற்குச் சமம். அதை இறக்கி வையுங்கள். மன்னியுங்கள். உங்கள் இதயம் லேசாகும், சொர்க்கத்தின் வாசலும் உங்களுக்கு நெருக்கமாகும்.

நடைமுறை வாழ்வில் சில மாற்றங்கள்

சொர்க்கத்தின் திறவுகோல்களைப் பெறுவது என்பது ஏதோ கற்பனையான விஷயம் அல்ல. இது நமது அன்றாட வாழ்வில் நாம் செய்யும் சிறு சிறு மாற்றங்களில் தான் இருக்கிறது.

• காலையில் எழுந்தவுடன் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்.
• முடிந்தவரை எப்போதும் உளுவுடன் (தூய்மையுடன்) இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்.
• பேசும்போதும், சமூக வலைதளங்களில் பதிவிடும்போதும் கனிவான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துங்கள்.
• யாரையும் கேலி செய்யாதீர்கள், யாருடைய குறையையும் தேடாதீர்கள்.
• இரவில் படுக்கச் செல்லும் முன், அன்று தெரிந்தும் தெரியாமலும் செய்த பாவங்களுக்காக இறைவனிடம் மன்னிப்பு (இஸ்திஃபார்) கேளுங்கள்.

இந்த எளிய பழக்கங்கள் தான் நம்மை ஒரு சிறந்த மனிதராக மாற்றும். நாம் ஒரு சிறந்த மனிதராக மாறும்போது, சொர்க்கம் நம்மை நோக்கித் தானாகவே ஈர்க்கப்படும்.

முடிவுரை: ஒரு இனிமையான அழைப்பு

என் அருமை நண்பர்களே, சொர்க்கம் என்பது ஏதோ எட்டாத தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு கனவு அல்ல. அது நம்முடைய ஒவ்வொரு நற்செயலிலும், ஒவ்வொரு தூய எண்ணத்திலும் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த உலகம் ஒரு தற்காலிகமான சந்தை. இங்கே நாம் எதைச் சேமிக்கிறோமோ, அதைத்தான் அங்கே அறுவடை செய்வோம்.

நாம் தவறுகள் செய்பவர்கள் தான், பாவம் செய்பவர்கள் தான். ஆனால், இறைவன் மிகப்பெரிய மன்னிப்பாளன். அவனது கருணை அவனது கோபத்தை விட முந்தியது. எனவே, நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். இன்று, இந்த நிமிடம் முதல் நமது சொர்க்கத்தின் திறவுகோலைச் செதுக்கத் தொடங்குவோம். தொழுகையை நிலைநாட்டுவோம், பெற்றோரை நேசிப்போம், பிறருக்குப் பயனுள்ளவர்களாக வாழ்வோம்.

மறுமை நாளில், அந்த முத்துக்களால் இழைக்கப்பட்ட சொர்க்கத்தின் வாசலில் நாம் அனைவரும் சந்திக்கும்போது, “நாம் பூமியில் செய்த அந்தச் சிறு நன்மைகள் தான் இன்று நம்மை இங்கே கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கின்றன” என்று மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக்கொள்ளும் அந்தத் தருணத்திற்காக இப்போதே தயாராவோம். அந்த ஏக இறைவன் நம் அனைவரையும் ஜன்னத்துல் ஃபிர்தவ்ஸ் எனும் உயரிய சொர்க்கத்தில் ஒன்றாக இணைத்து வைப்பானாக! ஆமீன்.