பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம் (அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்…)
என் அருமை சகோதரனே/சகோதரியே,
அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹி வபரக்காத்துஹூ.
உங்கள் உறவொன்றின் பிரிவால் உங்கள் இதயம் பாரமாகியிருக்கிறதா? அதை நான் அறிகிறேன். நாட்கள் கடந்தும், அந்த வலி குறைவதற்குப் பதிலாக, நாளுக்கு நாள் அதிகரிப்பதாக நீங்கள் உணரும் அந்தத் தவிப்பு, மிகவும் இயல்பானது. கண்ணீர் வற்றி, வார்த்தைகள் மெளனமாகி, உலகம் வெறுமையாகத் தோன்றும் இந்த நேரத்தில், உங்கள் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு சில ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூற விரும்புகிறேன்.
நாம் முதலில் ஒன்றை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த உலகில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு உறவும், ஒவ்வொரு இன்பமும், ஒவ்வொரு சோதனையும் அல்லாஹ்வின் நாட்டப்படியே நிகழ்கின்றன. நம்முடைய பெற்றோர், உறவுகள் நமக்கு அல்லாஹ் அளித்த ஒரு மாபெரும் அருட்கொடை (நிஃமத்). அந்த அருட்கொடையை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு நம்மோடு தங்க வைத்து, ஒரு நேரத்தில் அவன் புறமாகவே திரும்ப அழைத்துக்கொள்வான்.
“இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்” “நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; நிச்சயமாக நாம் அவனிடமே திரும்பிச் செல்வோம்.” (திருக்குர்ஆன் 2:156)
இந்த வசனத்தை நாம் மரணச் செய்தியைக் கேட்டவுடன் கூறுகிறோம். ஆனால் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தை, இது போன்ற பிரிவின் வலியில் தான் இதயம் உணர்கிறது. நம்முடைய உயிர், நம்முடைய உறவுகள், நம்முடைய செல்வம், அனைத்துமே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அமானிதங்கள் (அடைக்கலப் பொருட்கள்). அதன் உண்மையான உரிமையாளன் அல்லாஹ், தான் விரும்பிய நேரத்தில் அதைத் திரும்ப எடுத்துக்கொள்ள முழு உரிமை படைத்தவன்.
துக்கம் கொள்வது ஈமானுக்கு எதிரானதா?
நிச்சயமாக இல்லை! அன்பானவர்களைப் பிரிந்து வருந்துவது மனித இயல்பு. அது ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) பலவீனமாக இருக்கிறது என்பதன் அடையாளமல்ல. நமது உயிரிலும் மேலான நபி (ஸல்) அவர்கள், தனது மகன் இப்ராஹீம் (அலை) மரணித்தபோது, அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது. அதைக் கண்டு ஸஹாபாக்கள் கேட்டபோது, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“கண்கள் கண்ணீரைச் சொரிகின்றன, இதயம் கவலை கொள்கிறது. எனினும், நம்முடைய இறைவன் விரும்பாத எந்த வார்த்தையையும் நாம் கூற மாட்டோம். இப்ராஹீமே! உமது பிரிவால் நிச்சயமாக நாம் துயரத்தில் இருக்கிறோம்.” (ஆதாரம்: புகாரி)
பாருங்கள்! அல்லாஹ்வின் தூதர் அவர்களே தன் துக்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். எனவே, அழுவது தவறல்ல. மனம் வருந்துவது குற்றமல்ல. ஆனால், அந்தத் துக்கம் நம்மை அல்லாஹ்வின் மீது அதிருப்தி கொள்ளச் செய்யக்கூடாது. “ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடந்தது?” என்றோ, “அல்லாஹ் கருணையற்றவன்” என்றோ எண்ணத் தூண்டக்கூடாது. இங்கேதான் “ஸப்ர்” எனும் அழகிய பொறுமையை நாம் கையாள வேண்டும்.
பிரிவின் வலியை சக்தியாக மாற்றுவது எப்படி?
எமது கவலை அதிகரிப்பதற்குக் காரணம், எங்கள் உறவுகளுடனான உலக உறவு முடிந்துவிட்டதாக நாம் நினைப்பதுதான். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. அந்த உறவின் ஒரு அத்தியாயம் தான் முடிந்துள்ளது. அடுத்த அத்தியாயம், மறுமைக்கானது, இப்போது தொடங்கியுள்ளது. அந்த உறவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க அல்லாஹ் நமக்கு சில வழிகளைக் காட்டியிருக்கிறான். எமது கவலையை, எமது உறவுக்கான நன்மைகளாக மாற்ற முடியும்.
- துஆ (பிரார்த்தனை): நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்காகச் செய்யும் ஒவ்வொரு துஆவும், அவர்களுக்கு ஒளியாகவும், அருளாகவும் சென்றடையும். கவலைப்பட்டு முடங்கிக் கிடக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும், அவர்களுக்காக கையேந்தி துஆ செய்யுங்கள். “யா அல்லாஹ்! என் பெற்றோர்களின் பாவங்களை மன்னிப்பாயாக! அவர்களது கப்ரை விசாலமாக்கி, சுவனத்தின் பூங்காவனமாக மாற்றுவாயாக! அவர்களை ஜன்னத்துல் ஃபிர்தவ்ஸில் நுழையச் செய்வாயாக!” என்று மனமுருகிக் கேளுங்கள். எமது கண்ணீர், அவர்களுக்கான பிரார்த்தனையாக மாறட்டும்.
- ஸதகா ஜாரியா (நிலையான தர்மம்): நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள், “ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்டால், மூன்று விஷயங்களைத் தவிர அவனது எல்லாச் செயல்களும் நின்றுவிடுகின்றன: நிலையான தர்மம் (ஸதகா ஜாரியா), மற்றவர்கள் பயனடையும் கல்வி, அவனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யும் நல்ல பிள்ளைகள்.” (ஆதாரம்: முஸ்லிம்).
உங்கள் பெற்றோர்கள் சார்பாக ஒரு ஏழைக்கு உதவுங்கள், ஒரு பள்ளிவாசலுக்குத் தண்ணீர் வசதி செய்து கொடுங்கள், ஒரு மரம் நடுங்கள். நாம் செய்யும் இந்த நற்செயல்களின் பலன் (ஸவாப்), எமது உறவுகளுக்கும் இடைவிடாமல் போய்ச் சேரும். இதுதான் நாம் நமது உறவுகளுக்குச் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய அன்புப் பரிசு. - அவர்களின் நல்ல பழக்கங்களை உயிர்ப்பித்தல்: நமது பெற்றோர்கள் செய்து வந்த நல்ல காரியங்களை (உதாரணமாக, உறவினர்களுக்கு உதவுவது, மற்றவர்களுக்குப் புன்னகையுடன் ஸலாம் சொல்வது) நீங்கள் தொடருங்கள். அதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், மக்கள் அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வார்கள்.
உண்மையான வீடு மறுமையில்
சகோதரனே/சகோதரியே! இந்த உலகம் ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடம். நாம் எல்லோரும் பயணிகள். நம்முடைய சில உறவுகள், தனது பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு, நிரந்தர வீட்டை நோக்கிச் சென்றுவிட்டார்கள். நாமும் ஒருநாள் அங்கேதான் செல்லப் போகிறோம். இந்த உலகப் பிரிவு தற்காலிகமானது. இன்ஷா அல்லாஹ், அல்லாஹ்வின் கிருபையால், நாம் அனைவரும் சுவனத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம். அங்கே பிரிவோ, துக்கமோ, கண்ணீரோ இருக்காது.
அந்த நிரந்தர சந்திப்பிற்காக உங்களைத் தயார்படுத்துங்கள். உங்கள் பிரிந்த உங்கள் உறவும் நீங்களும் சுவனத்தில் சந்திக்கும் அந்த அழகிய நாளை மனத்தில் கொண்டு வாருங்கள். அதற்காக அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்.
இறுதியாக, திருக்குர்ஆனின் இந்த வார்த்தைகள் எமது இதயத்திற்கு அமைதியைத் தரட்டும்:
“அறிந்து கொள்க! அல்லாஹ்வின் நினைவால் தான் இதயங்கள் அமைதி பெறுகின்றன.” (திருக்குர்ஆன் 13:28)
அல்லாஹ்வை அதிகம் திக்ரு செய்யுங்கள். குர்ஆனை ஓதுங்கள். எமது உறவின் நினைவுகளை நல்ல துஆக்களாகவும், ஸதகாக்களாகவும் மாற்றுவோம். அல்லாஹ், எமது உறவுகளுக்கும் எமக்கும், நம் அனைவருக்கும் மேலான சுவனத்தை வழங்குவானாக. நம் இதயத்தில் அழகிய பொறுமையையும், அமைதியையும் நிரப்புவானாக. ஆமீன்.